Gorący poranek w środkowym Nowym Meksyku rozpoczął się dla opiekuna zwierząt, Troya Mortona, zupełnie zwyczajnie. Do jego obowiązków należało karmienie podopiecznych; tego dnia przygotował świeże, pachnące siano dla stada zebr. Ponieważ ich stałe koryto było w remoncie, umieścił siano w zacienionym zakątku wybiegu.
Jednak to, co miało być rutynowym śniadaniem, nagle przerodziło się w niepokojące zdarzenie.
Młoda samica, która zazwyczaj z radością wyczekiwała przybycia opiekuna, jako pierwsza podeszła do jedzenia. Gdy jednak pochyliła głowę w stronę siana, gwałtownie się cofnęła. Zamarła, wpatrując się uważnie w paszę i stanowczo odmawiając jedzenia. Widząc jej reakcję, pozostałe zwierzęta również się zatrzymały, wahając się, czy podejść bliżej.
Początkowo Troy nie potrafił zrozumieć, co tak bardzo je przestraszyło. Z pewnej odległości siano wyglądało zupełnie normalnie – było suche, czyste i pozbawione jakichkolwiek obcych przedmiotów. Mimo to, nie chcąc ryzykować, przeniósł stado na sąsiedni wybieg, gdzie czekała już świeża porcja siana z innego magazynu.

Zebry natychmiast zaczęły jeść. Młoda samica pozostała jednak niespokojna – nawet przy bezpiecznym korycie nie kwapiła się, by pochylić głowę.
Troy wezwał weterynarza, zabezpieczył bramę między wybiegami i wrócił do podejrzanej sterty siana. Uzbrojony w widły, ostrożnie uniósł kilka wiązek.
To, co zobaczył, sprawiło, że natychmiast odskoczył.
Z ciemnej ziemi pod sianem zaczęły wyłazić tysiące czerwonobrązowych owadów. Rozprzestrzeniły się błyskawicznie, szybko wspinając się po metalowych zębach wideł. Troy natychmiast chwycił za krótkofalówkę i ostrzegł kolegę, który właśnie zmierzał w stronę wybiegu z wózkiem pełnym paszy.

Specjaliści od zwalczania szkodników odkryli, że pod sianem ukrywała się ogromna kolonia mrówek ogniowych. Te agresywne owady zadomowiły się w zacienionym miejscu, korzystając z wilgoci pochodzącej z nieszczelnej podziemnej rury irygacyjnej. To właśnie z tymi mrówkami młoda zebra zetknęła się najprawdopodobniej podczas swojej pierwszej próby jedzenia. Owady wielokrotnie użądliły ją w okolicach warg i nozdrzy. Bolesne ukąszenia wywołały silne podrażnienie, przez co zwierzę zaczęło bać się nawet bezpiecznego, niezanieczyszczonego pokarmu.
Dzięki szybkiej reakcji opiekuna udało się zapobiec rozprzestrzenieniu się tej niebezpiecznej kolonii po całym zoo – owady mogły bowiem łatwo przedostać się na inne wybiegi za pośrednictwem wózków z sianem.
Po usunięciu usterki specjaliści zlikwidowali gniazdo, a weterynarz opatrzył podrażniony pysk zebry. Dopiero po pewnym czasie młoda samica ostrożnie zbliżyła się do czystego koryta, pochyliła głowę i wreszcie zaczęła jeść.
To, co początkowo wyglądało na zwykłą odmowę zjedzenia śniadania, okazało się ostrzeżeniem, które pomogło uniknąć znacznie poważniejszych konsekwencji.