Podczas wędrówki przez wąski kanion w stanie Utah grupa turystów dostrzegła nietypowy przedmiot zaklinowany między czerwonymi skalnymi ścianami, około piętnaście metrów nad ziemią. Początkowo obiekt przypominał kawałek drewna naniesionego przez wodę, jednak po bliższych oględzinach okazało się, że to koło zabytkowego wozu. W skalnej szczelinie, tuż nad szlakiem, tkwił cały dziewiętnastowieczny wóz – wyglądał, jakby czas zatrzymał się dla niego w miejscu.
Na miejsce wezwano strażnika parku, Williama Perkinsa, oraz zespół wspinaczy. Eksperci zeszli do znaleziska na linach asekuracyjnych i zastali mocno zniszczoną konstrukcję: drewniane deski były spróchniałe, rama pęknięta, a jedno z kół niebezpiecznie zwisało nad przepaścią. Gdy Perkins ostrożnie otworzył drzwi i zajrzał do środka z latarką, natychmiast dał sygnał zespołowi, by się zatrzymał. To, co znajdowało się wewnątrz, zmieniło zwykłe odkrycie historyczne w prawdziwą sensację.
Przy ścianie stała ciężka żelazna skrzynia. Jej wieko było wyłamane, a w środku znajdował się rozdarty płócienny worek. Pod materiałem błyszczały dziesiątki dawnych złotych monet. Obawiając się, że podłoga wozu może w każdej chwili runąć, ratownicy zabezpieczyli ładunek specjalistycznymi linami i wydobyli skrzynię na powierzchnię.

W laboratorium konserwatorzy odkryli przy zamku mosiężną tabliczkę z numerem przesyłki. Dzięki zestawieniu tego oznaczenia z dziewiętnastowiecznymi archiwami transportu kolejowego historycy natrafili na nieoczekiwany zapis. Okazało się, że złoto miało stanowić wypłaty dla robotników pracujących w odległym obozie kolejowym i osadzie górniczej. Krótka notatka w starej księdze rachunkowej wskazywała, że transport zaginął bez śladu – pieniądze nigdy nie dotarły do celu.
Za zniknięciem złota kryła się tragedia setek ludzi. Przez wiele tygodni wykonawca robót wstrzymywał wypłaty, nakłaniając robotników do dalszego układania torów i obiecując, że pieniądze nadejdą lada dzień. W jednym z zachowanych listów pewien robotnik pisał do żony, że w osadzie kończą się zapasy żywności, obiecując jednocześnie, że prześle jej zarobione pieniądze, gdy tylko wóz dotrze na miejsce. Wóz jednak nigdy się nie pojawił. Przedsiębiorca zbankrutował, kupcy przestali udzielać kredytów na żywność, a wyczerpani mężczyźni stopniowo opuszczali obozowisko – tracąc nie tylko zarobione pieniądze, ale i nadzieję.

Pozostawała zagadka: w jaki sposób ciężki wóz znalazł się na urwistej ścianie klifu? Analizując dawne mapy i zapisy meteorologiczne, Perkins odkrył ślady zapomnianej drogi, która niegdyś biegła nad kanionem. W czasie, gdy ładunek zaginął, region nawiedziły ulewne deszcze i osunięcia ziemi. Nasiąknięty wodą skraj drogi prawdopodobnie załamał się pod ciężarem wozu. Pojazd runął w dół, lecz zatrzymał się na wąskiej skalnej półce, pozostając ukrytym przed wzrokiem ludzi przez ponad sto lat.
Dziś monety, archiwalny dziennik oraz list jednego z robotników można oglądać w muzeum. Obok nich znajduje się lista płac z nazwiskami mężczyzn, którzy nigdy nie otrzymali obiecanych pieniędzy. Przy każdym nazwisku widnieje puste miejsce – przeznaczone na podpis potwierdzający odbiór wypłaty – które stanowi wymowne świadectwo długu, zapomnianego w skalnych urwiskach na całe stulecie.