Na obrzeżach Pittsburgha Robert Delaney sortował kolejną dostawę złomu, gdy wśród zniekształconych części zauważył starą żeliwną maszynę do szycia. Drewniany korpus już dawno zgnił, farba odpadła, a metal pokrył się rdzą. Jednak znalezisko nieoczekiwanie przypomniało mu o jego matce, która kiedyś spędzała noce na szyciu i cerowaniu ubrań na tej samej maszynie.
Zamiast wysłać do prasy, Robert zabrał mechanizm do warsztatu. Kiedy badał ciężką podstawę, usłyszał w środku dziwny łomot. Poniżej znajdowała się mała metalowa płytka zabezpieczona nietypowymi śrubami.
Po ich odkręceniu mężczyzna znalazł kryjówkę. Wypadł z niego plik wyblakłego czerwonego materiału. Gdy tylko został rozpakowany, po stole warsztatowym rozsypało się sześć zielonych kamieni w kształcie łezki. Nie były to tanie bibeloty: każdy kamień wyróżniał się niezwykłą gęstością i nienagannym szlifem. W jednym trzymał fragment zabytkowej złotej ramy.

Korzystając z adresu z dokumentów złomu, Robert znalazł kobietę o imieniu June. Słysząc opis maszyny, zamilkła na dłuższą chwilę. Następnie zapytała o mały obrazek przedstawiający ptaka na szpuli obok koła. Robert oczyścił metal z kurzu – znak rzeczywiście był na swoim miejscu.
Wkrótce przyszedł czerwiec z rodzinnym zdjęciem i starym koszem do szycia. Zdjęcie przedstawiało luksusowe stroje królewskie, ozdobione sześcioma identycznymi wisiorkami. Jej prababcia Eliza pracowała kiedyś jako krawcowa na dworze europejskim, ale po ucieczce królowej z kraju zniknęło sześć szmaragdów. Podejrzenia padły szczególnie na Elizę. Kobieta wyjechała do Ameryki, a jej rodzina przez dziesięciolecia nosiła piętno złodziei.
Teraz wydawało się, że straszny rodzinny sekret został w końcu potwierdzony.
Jednak historycy po przestudiowaniu biżuterii i dokumentów archiwalnych znaleźli nieoczekiwaną wskazówkę. W starych listach innej krawcowej dworskiej Marta na krótko przed śmiercią napisała wyznanie.

Okazało się, że Marta była zazdrosna o Elizę i postanowiła ją umówić. Naprawiając maszynę, potajemnie ukryła szmaragdy we wnęce pod żeliwną podstawą. Planowała zgłosić kradzież i zlecić jej przeszukanie, aby jej rywal został oskarżony o przestępstwo. Jednak polityczny zamach stanu pokrzyżował jej plan: Marta została wypędzona z pałacu, zanim zdążyła go zrealizować.
Eliza zabrała maszynę za granicę, nawet nie podejrzewając, że spędziła dziesięciolecia pracując nad skarbami, które zhańbiły jej imię.
Po prawie stu latach prawda wreszcie została ujawniona. Szmaragdy przekazano na fundusz historyczny, Robert otrzymał nagrodę pozwalającą mu przejść na emeryturę, a starą maszynę do pisania wystawiono w muzeum.
Teraz nie jest symbolem królewskiej kradzieży, ale pomnikiem kobiety, która przez prawie sto lat była niesłusznie uważana za złodziejkę.