W palącym słońcu egipskiej pustyni pracownicy kamieniołomów jak zwykle wydobywali wapień. Zespół kierowany przez Danny’ego Marchanda wysadzał w powietrze kolejny fragment skały, gdy zamiast spodziewanego tępego uderzenia usłyszał dziwne echo. Za zawaloną ścianą otworzyła się pustka, a w świetle potężnych reflektorów pojawił się zardzewiały metalowy mechanizm.
Po rozebraniu gruzów górnicy zobaczyli coś zupełnie nieoczekiwanego: masywną średniowieczną żelazną kratę wbudowaną w umiejętnie wykonaną kamieniarkę. Takie bramy podnoszone zwykle chroniły wejścia do twierdz nie do zdobycia. W pobliżu starożytny napis ostrzegał przed wejściem.
Danny natychmiast przerwał całą pracę i zadzwonił do specjalistki ds. antyków, dr Janice Lewis. Za pomocą podnośników hydraulicznych badacze lekko podnieśli ciężką kratę. Za nim znajdował się wąski korytarz prowadzący głęboko pod ziemię. Na ścianach widniały ślady ręcznej obróbki, a pod stopami chrzęściły odłamki starożytnych glinianych lamp.
Wkrótce przejście doprowadziło badaczy do ogromnej podziemnej jaskini. Kierując latarkę na ściany, Janice zauważyła długie kamienne półki wykute bezpośrednio w skale. Leżały na nich setki tajemniczych paczek owiniętych w pożółkły materiał, ułożonych w równych rzędach.

Kiedy jeden z bandaży pogrzebowych rozpadł się pod wpływem dotyku, ukazał się wydłużony pysk z ostrymi zębami, pokryty płytkami kostnymi.
Nie były to szczątki ludzkie. Przed badaczami otworzył się niesamowity widok – podziemny pochówek tysięcy zmumifikowanych krokodyli!
Kamieniołom natychmiast zamknięto, a na miejsce przybyła ekspedycja naukowa. Według wstępnego raportu badaczy odkryli oni starożytne sanktuarium poświęcone Sobkowi – egipskiemu bogu Nilu, wody i płodności. W starożytności krokodyle uważano za święte zwierzęta, a ludzie używali ich zmumifikowanych ciał w obrzędach religijnych. Ludzie przynosili ofiary, mając nadzieję na otrzymanie przychylności bóstwa i ochrony przed suszą.

Ale główne pytanie pozostało: kto zainstalował masywne żelazne bramy?
Naukowcy sugerują, że krata pojawiła się długo po samym sanktuarium. Prawdopodobnie w średniowieczu podróżnicy zamienili część podziemnych jaskiń w ufortyfikowane schronienie. Po odkryciu starożytnego sanktuarium postanowili szczelnie zamknąć przejście ciężką żelazną konstrukcją.
Znak ostrzegawczy od wieków odstrasza ciekawskich, skrywając straszliwą tajemnicę pod grubym wapieniem.
I dopiero wieki później zwykła eksplozja w kamieniołomie ponownie otworzyła drogę tysiącom milczących strażników starożytnego kultu Sobka.